خستگيهاي يك مرد

خستگي هاي مردان ايراني كه تمومي نداره بقول انديشمندان غرب، مردم خاورميانه عادت كردند در بحران زندگي كنند.

خستگي هاي تحميل شده از جانب جباران رو كار ندارم خستگي هايي كه خانواده تحميل مي كنه رو كار دارم!

ده روز عيد رو تو خونه تنها بودم، بدون غذا و بدون حتي يك تماس كه حالت چطوره عذا چي خوردي يا حتي پيام مجازي! داستان جو گيري از عيدي هاي بچه هاست كه دو روز اول از خانواده ي من گرفتند و طوري جو گرفتشون كه گمانشان برد كه نه عيد تموم ميشه و نه پولها! خستگي ها رو تلنبار گذاشته بودم عيد در كنم اما خستگي ها را افزودند...

خدا رحمت كنه علي بيضي دوست مرحومم رو. هميشه بهش مي گفتم علي صبر مي كنم سر زمان مناسب... اين انديشه كه فرصتي براي انتقام خدا بهم ميده آرومم ميكرد هميشه مي گفتم علي فلان موضوعو بخاطرت بسپار كه صبر مي كنم سر فرصت مناسب ببين چيكار مي كنم.حالا همين حس يه حسي خوبه كه انگار از يه جايي ديگه مياد كه ديده نميشه و آرومم ميكنه كه انگار يكي ميگه صبر كن فرصتش پيدا ميشه.

هميشه از نزديك ترين فرد زندگي آدم كمرش خرد ميشه وگرنه غريبه كه كمر آدمو نمي تونه بشكنه. بعضي ها رو كه مي بينم خير نديدند چقدر خوشحالم ميكنه و اين اولين باره كه از خير نديدن دو نفر من خوشحال شدم هيچوقت ازين موضوع خوشحال نمي شدم.خداوند حكيمه ميدونه يه عده براي هميشه بايد بدبخت باشند. زيرا كه اينان هميشه بدخواه مردمند و نمك به حرام.كسي كه تو چشماي باباش زُل بزنه و بگه من تا سكته كردنتو نبينم اين جيگرم خنك نميشه تو باعث شدي كه من خواستگار نداشته باشم تو اينقدر ازم بد گفتي كه هيچكي خواستگاري من نمياد.

ابزار لازم و مكفي براي انتقام در دستان من هميشه هست از آه تا قلم اما بگذار بوقتش.